Koper in de bodem maakt PIWI moeilijk te negeren

Samenvatting

Het artikel begint met een praktisch probleem waar moeilijk tegenin te brengen is: koper hoopt zich op in wijngaardbodem en beschadigt de organismen die biologische telers juist willen beschermen. Vervangende sprays worden getest maar zijn nog niet klaar, en zelfs als ze dat waren, moet je nog steeds elke keer een tractor door de wijngaard rijden als je spuit, wat de bodem verdicht. Dat is het tegenovergestelde van wat biologische wijnbouw wil. Dus planten telers in plaats daarvan resistente rassen.

De aantallen zijn nog klein maar de trend is duidelijk. Zwitserland had in 2023 519 hectare PIWI. Luzern zit op 30 procent. Oostenrijk leidt de DACH-regio met 25 procent biologisch aandeel, gevolgd door Zwitserland met 20 en Duitsland met 15. Witte favorieten zijn Souvignier gris, Solaris en Muscaris. Rode zijn Divico, Cabernet Jura en Regent. Het veredelingswerk duurt jaren omdat het kruisen van Vitis vinifera met resistente wilde soorten honderden zaailingen oplevert met willekeurige combinaties van eigenschappen, en de meeste zijn niet goed genoeg.

Het artikel geeft ook toe dat PIWI's een imagoprobleem hebben. De wijnen smaken anders en wijnmakers moeten nieuwe technieken leren. Blindproeven helpt. Het Gen Z-gedeelte aan het einde is het zwakste deel – het doet een bewering over jonge drinkers die niets om critici-scores geven die mooi klinkt maar geen echte onderbouwing heeft.

Ons commentaar

Ik koop het koperargument en het is de beste framing die ik heb gezien waarom PIWI's nu belangrijk zijn. Maar het artikel trekt een te nette lijn: koper is slecht, PIWI's zijn goed, klaar. In werkelijkheid gebruiken veel biologische telers al koper in verlaagde doseringen en doen ze het prima. Dat middengebied ontbreekt. De Gen Z-dingen voelen als opvulling. Ik had het geruild voor een paragraaf over hoe verschillende landen PIWI's in herkomstbenamingen reguleren, want daar zit de echte wrijving.

Over de auteur

Ursula Geiger is opgeleid tot wijnmaker en studeerde in Geisenheim voordat ze journaliste werd bij Bilanz. Dat is een ongebruikelijke en goede achtergrond voor wijnjournalistiek. Je voelt het in het artikel als ze praat over tanninestructuur en hoe moeilijk het is voor wijnmakers om nieuwe technieken voor PIWI's te leren. Dat is niet iets wat een pure journalist zou bedenken om op te nemen. Het Gen Z-gedeelte leest als een bewerking van iemand anders, niet van haar.

Over de uitgever

Bilanz is een Zwitsers zakenblad. Rijke mensen lezen het. Dit stuk verscheen in de lifestyle-rubriek "enjoy" naast reis- en horlogeartikelen. Dus de framing klopt – het is een helder, leesbaar verhaal gericht op mensen die goede wijn drinken maar niet in de industrie werken. Technische diepgang wordt ingeruild voor toegankelijkheid. Dat is prima voor wat het is, maar je moet hier niet komen voor details over resistentiegenetica of herkomstbenamingswetgeving.