Wijngaard van Harper Adams University lanceert eerste commerciële wijnen van PIWI-rassen en traditionele rassen in Shropshire

Samenvatting

In 2023 plantte Harper Adams University een wijngaard op zijn landgoed in Edgmond, Shropshire, en die heeft nu zijn eerste twee commerciële wijnen opgeleverd. Een jaar en een half is snel in viticulturele termen – de meeste wijnstokken leveren pas iets op dat de moeite van het oogsten waard is na drie of vier jaar – en de universiteit doet er geen doekjes om: wat er in de herfst van 2024 van de stokken werd geplukt, was een kleine symbolische pluk en geen commerciële oogst. Elke variëteit op het terrein droeg iets bij; alles ging de 2024 Buttery Hill Rosé in. In 2025 was er genoeg fruit voor drie afzonderlijke partijen. De eerste, een stille droge witte wijn genaamd Cambrian White, is nu op fles, van de oogst van 2025. De andere twee zijn nog niet benoemd. Een eindje verder in het artikel staat vermeld dat de wijnen commercieel worden geproduceerd en gebotteld door Halfpenny Green Wine Estate – het krijgt een vermelding, maar meer ook niet.

Professor Frank Vriesekoop, die het project leidt via de Harper Food Innovation-afdeling van de universiteit, is verfrissend eerlijk over waar de wijngaard werkelijk voor dient. Het is eerst een klaslokaal, dan een laboratorium en pas daarna een wijnmakerij. De wijn, zegt hij, dekt eigenlijk gewoon de kosten. De beplanting omvat vier PIWI-rassen – Muscaris, Divico, Solaris en Cabaret Noir – naast Bacchus, Chardonnay, Pinot Noir, Siegerrebe en Müller-Thurgau. Voor wie dit leest op een PIWI-gericht platform is dat detail van belang, en het artikel geeft het erg weinig ruimte. Het lanceringsevenement in het Shrewsbury Museum was naar verluidt uitverkocht. Twee alumni van Harper Adams verschenen in het producentenpanel: Zoe Evans van Rowton Vineyard en Clive Vickers van Halfpenny Green, wiens vader Martin dat domein oprichtte en er tientallen jaren later op terugkwam om de wijngaard van Harper Adams te helpen aanplanten. Engeland en Wales tellen nu ruim duizend geregistreerde wijngaarden, en Harper Adams heeft zijn zinnen gezet op de opleiding van degenen die ze uiteindelijk zullen runnen.

Ons commentaar

Laten we eerlijk zijn: dit is een universiteitspersbericht, en een behoorlijk goed geschreven. Het is geen journalistiek. Niemand vroeg de professor of de Cambrian White door iemand buiten het gebouw was geproefd, hoe het spuitprogramma eruitziet voor de PIWI-blokken, of dat Divico, Solaris en Muscaris presteren zoals gehoopt in een Shropshire-winter. Dat zijn de vragen die een vakjournalist zou stellen. In plaats daarvan krijgen we citaten, een warm verhaal over alumninetwerken en een beschrijving van de wijn als "een uiterst aangename droge witte" – van de man die hem heeft gemaakt. Dat kan volkomen waar zijn. Het is alleen geen bewijs.

Voor lezers die willen begrijpen hoe het in de praktijk voelt om ziekteresistente druivenrassen in de West Midlands te telen, is dit artikel een vertrekpunt, geen antwoord. De andere twee batches van 2025 zijn nog altijd naamloos, en niemand heeft uitgelegd waarom.

Over de auteur

Geen byline. Dit is geschreven door iemand op een communicatieafdeling, niet door een journalist, en dat is te merken – in de beste en meest neutrale zin van die uitdrukking. De citaten zijn goed gekozen, de structuur is helder en er is niets mis mee voor wat het is. We weten alleen niet wie het heeft geschreven.

Over de uitgever

Harper Adams is als instelling oprecht indrukwekkend – het heeft in de loop der tijd een serieuze reputatie opgebouwd in het landbouwonderwijs, en de afgestudeerden bevestigen dat doorgaans. Het kent zijn vakgebied. Maar nieuws over jezelf publiceren is iets anders dan nieuws publiceren, en dat is goed om in gedachten te houden. De reputatie van de universiteit in de agrifoodsector vertaalt zich niet automatisch in de betrouwbaarheid van haar eigen persberichten.