Samenvatting
Enrique Barajas voert sinds 2018 in alle stilte proeven uit met hybride Piwi-druivenrassen bij Itacyl — het Technologisch Agrarisch Instituut van Castilla y León — waar hij werkzaam is als landbouwkundig ingenieur en oenoloog. Het interview verscheen in El Progreso, een Galicische krant, wat misschien een vreemde keuze lijkt voor een Castiliaanse onderzoeker, totdat je verneemt dat hij op het punt stond een lezing te geven in Sober, in de Ribeira Sacra. Zijn kernargument is niet ingewikkeld: deze hybride rassen kunnen het aantal systemische fungicidebehandelingen met de helft of meer verminderen in vergelijking met conventionele Vitis vinifera, wat lagere kosten betekent en minder chemische residuen in de wijn. De rassen waarmee hij heeft gewerkt omvatten Piwi-kruisingen gerelateerd aan Cabernet, Merlot en Sauvignon Blanc — Cabernet Eidos, Merlot Khorus, Sauvignon Rytos, Soreli — met enig werk in een vroeger stadium betreffende Godello en Garnacha. Hij neemt ook de tijd om de verwarring rondom ggo's op te helderen die deze discussies vaak achtervolgt: Piwi-rassen komen voort uit gecontroleerde kruising, niet uit genetische modificatie. Terecht, hoewel die verduidelijking duidelijk nog steeds herhaling behoeft. De grootste barrière is de regelgeving. Elke denominación de origen mag zelf beslissen of zij Piwi-rassen toelaat, en de meeste hebben geen haast getoond. Champagne liet een paar jaar geleden het witte ras Voltis toe als een voorzichtig experiment. In Castilla y León is een handvol bodega's begonnen met het aanplanten van proefpercelen. Barajas noemt de reactie "bescheiden". Dat is diplomatisch uitgedrukt.
Ons commentaar
Het interview doet wat het beoogt te doen — het pleit duidelijk en toegankelijk voor Piwi-rassen. Maar we moeten eerlijk zijn: dit lijkt meer op een platform dan op een journalistiek stuk. Barajas krijgt de ruimte om zijn standpunt uiteen te zetten zonder veel weergas. Geen enkele toezichthouder komt aan het woord, geen sceptische wijnmaker, niemand van een denominación die zou kunnen uitleggen waarom ze zich niet haasten om de regels te wijzigen. De ggo-verduidelijking is oprecht nuttig — dat specifieke misverstand heeft de hele beweging waarschijnlijk jaren van onnodige weerstand gekost. Maar het artikel graaft nooit echt naar de meest interessante vraag: als de agronomische argumenten zo solide zijn, waarom verloopt de institutionele acceptatie dan nog steeds zo traag? Die spanning blijft onbelicht.
Over de auteur
Ana Rodil werkt sinds 2003 bij El Progreso en verslaat sinds 2005 de regio Ribeira Sacra. Haar achtergrond ligt in de reclame en public relations in plaats van wijnbouw of agronomie, wat kan verklaren waarom de vragen hier aan de veilige kant blijven. Het stuk is helder en makkelijk leesbaar, maar ze zet hem niet onder druk — er is geen moment waarop je het gevoel hebt dat Barajas hard moet werken voor zijn antwoorden.
Over de uitgever
El Progreso is een regionaal dagblad in familiebezit dat sinds 1908 bestaat en de belangrijkste krant is in de provincie Lugo. Dit interview past goed bij de huisstijl: nuttig, leesbaar en gemeenschapsgericht. Het is niet het soort medium dat op zoek is naar harde onderzoeksjournalistiek over landbouwbeleid. Wat je krijgt is een degelijke inleiding op het onderwerp — verwacht alleen niet dat het het beeld complexer maakt.